Even voorstellen

Mijn naam is Jessica Derks 45 jaar oud, woonachtig op Westerland ( Wieringen).

In 2006 heb ik een ski-ongeluk gehad. Vanaf die dag staat je leven op zijn kop. Niet meer kunnen lopen en rolstoel gebonden zijn. Na 20 operaties (waaronder twee complete knieprotheses ) aan mijn rechterknie heb ik in 2013 vanwege infecties en complicaties bovenbeen amputatie.

In oktober 2015 heb ik de diagnose borstkanker gekregen. Dit was een zwaar traject van vele chemokuren en bestralingen. Door de vele chemokuren en bestralingen ben ik zowel long- als hartpatiënt en heb ik sarcoïdose.

Door deze gebeurtenissen ben ik anders in het leven gaan staan.

Als je denkt alles gehad te hebben komt er weer een verschrikkelijke diagnose te incasseren.

In maart 2020 heb ik te horen gekregen dat ik ongeneeslijk ziek ben. Ik heb de diagnose uitgezaaide melanoomkanker gekregen met uitzaaiingen in hoofd en lichaam. Ik ben in een traject belandt van bestralingen en immuuntherapie. Tijdens de immuuntherapie kreeg ik in juni behoorlijk last van bijwerkingen. Ik kreeg pneumonitis in mijn longen. Nu bijna 12 maanden verder ben ik langzaam aan daar herstellende van. En nu iedere 3 maanden scannen hoe het staat met de tumoren en nieuwe uitzaaiingen.

” Life Won’t Wait”

Ik krijg vaak genoeg de vraag waarom loop jij niet met een prothese.

In 2015 heb ik een revalidatie traject gevolgd om te lopen met een prothese. Dit na 13 jaar gezeten te hebben. Hierdoor zijn mijn rug en heup behoorlijk vergroeit maar we gaan het traject toch positief in om met een prothese te lopen. Echter heb ik dit traject na drie maanden moeten staken vanwege de diagnose borstkanker die ik in oktober 2015 kreeg. In oktober 2019 heb ik een tweede revalidatietraject gevolgd, wat in eerste instantie ontzettend goed ging ondanks mijn rug- en heupbeperkingen. Maar echter na vier maanden kwamen ze er achter dat mijn bot aangegroeid was in mijn stomp. Deze bot aangroei doet ontzettend pijn met lopen. Het advies van de revalidatie arts was om mij hieraan te laten opereren. Maar dan krijg je in maart 2020 de diagnose uitgezaaide melanoomkanker. Dus ook dit revalidatietraject moest ik ook weer staken.

Doordat het mij niet gegund is met een prothese te lopen ben ik hierdoor volledig rolstoelafhankelijk, en ben ik dankbaar dat ik er nog mag zijn.

Mijn motto is altijd “De kracht van doorzettingsvermogen, is geloven in je eigen lichaam”.

Maar soms laat je lichaam je je behoorlijk in de steek.

Als je nu denkt dat ik achter de geraniums ben belandt hebben jullie het mis. Door de vele tegenslagen met mijn gezondheid wil ik het maximale uit mezelf halen.

Al vrij snel dat ik in de rolstoel terecht kwam ben ik aan rolstoeltennis gaan doen. Doordat ik al een aardig balletje kon slaan voordat ik in de rolstoel belandde, kwam ik al vrij snel in het Nederlandse rolstoeltennis circuit en behoor ik tot de eerste 15 vrouwen van Nederland. Ook speel ik bij een valide tennisvereniging TC Middenmeer. Ik speel dan ook als enige rolstoeler met valide teamgenootjes aan de KNLTB competitie. En ik kan je vertellen ik ben geen fijne tegenstander. Hierdoor ben ik in de Noordkop bekend bij vele tennis verenigingen aangezien ik ook meedoe aan tennistoernooien, waarbij ik ook de enige rolstoeltennisser ben.

In 2018 ben ik behoorlijk fanatiek gaan handbiken in een vastframe handbike. In juni 2019 ben ik met Heliomare in het Helioheroesteam de uitdaging aangegaan om de KaunertalerGletscher op pure armkracht te bedwingen. De KaunertalerGletscher is de Alp d’Huzes voor rolstoelers. Je leest verder op mijn website hoe deze uitdaging gegaan is. En ik kan je vertellen het was een uitdaging en ik moest behoorlijk mijn grenzen verleggen. De KaunertalerGletscher heeft een stijgingspercentage van 8-17 %.

De beklimming van de KaunertalerGletscher heeft mij zo’n kick gegeven, dat ik nog wel een berg wil handbiken. En de Mont Ventoux stond op mijn lijstje. En dus heb ik nu een nieuwe uitdaging om de Mont Ventoux op pure armkracht te bedwingen in september.

Reacties gesloten.